Бір шындық бар – оны айтуға келгенде бәрі ыңғайсызданып қалады. Бірақ ол шындық бәрібір бар: бюджет есебінен қаржыландырылатын кейбір мекемелерде уақыт тоқтап қалған.
Тоқтап қалғаны – сағат емес, ой. Жаңармай қалғаны – жүйе емес, көзқарас. Ал ең қауіптісі – өзгермей қойған кадр.
Бізде бір құбылыс қалыптасқан: қызмет – уақытша жауапкершілік емес, ұзақ отыру құқығы сияқты қабылданады. Ал орынтақ кейде қызмет емес, «иелікке» айналып кетеді.
Сол жерде 70-75 жасқа таяған басшылар отыр. Бірі – тәжірибе деп ақталады. Бірі – «сенім» деп қорғалады. Ал үшіншісі – үнсіз отыра береді.
Бірақ сұрақ өзгермейді: нәтиже қайда?
Мекеме қарызға батса да, жүйе сүрінсе де, саланың тынысы тарылса да – жауап көбіне бір: «объективті қиындықтар».
Ал шын сұрақ айтылмай қалады: басқару жаңарды ма?
Басқару жаңармаса – жүйе де жаңармайды. Ал жүйе жаңармаса – даму жай ғана есептік құжатта қалады.
Бұл жерде жас емес мәселе. Бұл жерде жауапкершілік мәселесі бар.
Өйткені тәжірибе – нәтиже бергенде ғана құнды. Ал нәтиже жоқ жерде тәжірибе – өткеннің көлеңкесі ғана.
Бір кезде тиімді болған модель бүгін сол күйі қайталана береді. Бірақ уақыт өзгерген. Қоғам өзгерген. Талап өзгерген. Тек кей орынтақтар ғана өзгермей қалған.
Сонда біз нені қорғап отырмыз: жүйені ме, әлде жүйедегі орынды ма?
Міне, ең ауыр сұрақ осы.
Қоғамда айтылмайтын тағы бір шындық бар: кейде өзгеріс заңнан емес, ерік-жігерден басталады. Бірақ ерік жоқ жерде заң да үнсіз қалады.
Ал үнсіздік ұзаққа созылған жерде тоқырау қалыпты жағдайға айналады.
Бәлкім, ең үлкен қауіп – қателік емес.
Ең үлкен қауіп – қателіктің үйреншікті болып кетуі.
Сіз не дейсіз, оқырман? Тәжірибені алға тартқан жүйе жастардың мүмкіндігін шектеп отырған жоқ па? Пікір білдіріп, ой бөлісіңіз.
