Атбасар ауданының Есенгелді ауылында дүниеге келген Зәуреш Темірханқызы Маханбаева үшін өмір жолы ауылдың қарапайым тынысынан басталды. Даланы кезген таза ауа, ауылдың сабырлы тіршілігі мен адамдар арасындағы қарапайым сыйластық оның бала жүрегіне ерте із қалдырды. Сол ауылда ол өмірге, адамға және адал еңбекке деген алғашқы көзқарасын қалыптастырды.
Бала қиялдың өз заңдылығы бар. Ол шексіз, ол таза, ол арманға адал. Кейде сол бала қиял уақыт өте келе тағдырдың өзіне айналады. Адамды өмір бойы жетелеп өтетін көрінбейтін жолға айналады.
Зәуреш Темірханқызы үшін дәрігер болу арманы да бала күннен басталған сол таза қиялдың жалғасы еді. Адам жанына араша түсу, ауырған жанға үміт сыйлау, ақ халаттың абыройын арқалау – оның бала жүрегіне ерте қонған ұғым болатын. Уақыт өте сол арман жай қиял күйінде қалмай, өмірлік жолға айналды.
Атбасар медициналық колледжін «Емдеу ісі» мамандығы бойынша тәмамдаған жас маман 1995 жылы еңбек жолын бастады. Сол сәттен бастап ол үшін медицина тек кәсіп емес, адам тағдырымен тікелей байланысты жауапкершілікке айналды.
Алғашқы еңбек жолы Целиноград аудандық ауруханасының терапия бөлімінде өтті. Бұл – жас маман үшін тәжірибе ғана емес, өмірдің қатал шындығын танытқан мектеп еді. Ауру мен үміттің арасындағы нәзік шекара дәл осы жерде сезіледі.
Жылдар жылжыған сайын тәжірибе тереңдей түсті. Ана мен бала бөлімінде де, нефрология саласында да еңбек ете жүріп, ол адам өмірінің ең сезімтал тұстарына араласты. Бірінде – ана үміті, бірінде – баланың болашағы тұрды.
2009 жылдан бастап Қорғалжын аудандық орталық ауруханасында еңбек жолын жалғастырды. Учаскелік қызмет – оның халықпен тікелей байланысын күшейткен кезең болды. Әр үйдің табалдырығын аттау, әр адамның жағдайын білу – бұл жай жұмыс емес, бұл – сенімнің күнделікті сыналатын алаңы.
Уақыт өте ол дәрігерге дейінгі кабинетте де еңбек етіп, медициналық көмектің алғашқы буынында жауапкершілік жүгін көтерді. Ал кейін инфекциялық бақылау саласына ауысып, бүгінгі күнге дейін осы бағытта еңбек етіп келеді.
Бұл сала – көзге көп көріне бермейтін, бірақ маңызы орасан жұмыс. Себебі инфекциялық бақылау – аурудың алдын алатын, үнсіз жүретін қорған.
2020 жылғы COVID-19 пандемиясы бұл еңбектің салмағын айқын көрсетті. Сол бір ауыр кезеңде медицина қызметкерлері үшін уақыт ұғымы өзгерді. Күн мен түн, демалыс пен еңбек арасындағы шекара жойылды.
Зәуреш Темірханқызы сол кезеңде алдыңғы шепте болды. Қауіп күшейген сәтте ол аурухана ішіндегі инфекциялық қауіпсіздікті қамтамасыз ету, санитарлық талаптардың сақталуын бақылау, медициналық тәртіпті күшейту ісіне тікелей араласты. Бұл – жай қызмет емес, бұл – адам өмірін қорғауға бағытталған үнсіз ерлік еді.
Бүгінде мемлекет денсаулық сақтау жүйесін жаңғыртуға ерекше көңіл бөліп отыр. 2024–2030 жылдарға арналған инфрақұрылымды дамыту тұжырымдамасы ауыл медицинасының сапасын арттыруды, қолжетімділікті күшейтуді және профилактикалық бағытты дамытуды көздейді. Бірақ кез келген жүйенің шынайы күші – адамда.
Ауыл медицинасының тірегі – тәжірибелі маман. Оның білімі, төзімі және адамға деген жанашырлығы жүйенің тұрақтылығын анықтайды.
38 жылдық еңбек жолы – бір адамның ғана тарихы емес. Бұл – тұтас бір дәуірдің медицинадағы тынысы, үзілмеген жауапкершілік тізбегі.
Сенім деген – бір күнде қалыптаспайды. Ол жылдар бойы жиналған еңбектің, талай сыннан өткен тәжірибенің және адамға деген адалдықтың нәтижесі.
Зәуреш Маханбаева – сол сенімді өмір бойы арқалап келе жатқан маман.
Ол – көп айтылмайтын, бірақ көп нәрсені сақтап тұрған үнсіз қызметтің иесі.
